بنام خداوند بخشنده و مهربان

"قارعه. (۱) قارعه چیست؟  (۲) و چگونه حالت آن روز هولناک را تصور توانی کرد؟ (۳) در آن روز سخت، مردم مانند ملخ هر سو پراکنده شوند. (۴) و کوهها همچون پشم زده شده متلاشی گردد. (۵) پس عمل هر کس را در میزان حق وزنی باشد، (۶) او در بهشت به آسایش و زندگانی خوش خواهد بود. (۷) و عمل هر کس بی قدر و سبک وزن باشد، (۸) جایگاهش در قعر هاویه (جهنم) است. (۹) و چگونه سختی هاویه را تصور توانی کرد؟ (۱۰) هاویه همان آتش سخت سوزنده و گدازنده است."

سوره القارعه سی امین سوره بر حسب نزول است و در اوائل بعثت در مکه نازل شده است. محتوای اصلی سوره و پیام اصلیآن توجه به معاد و قیامت است.

سوره با واژه قارعه شروع شده که به کوبیدن چیزی بر روی چیزی تعبیر شده است. شاید به معنی آنست که در آن روز همه چیز در هم کوبیده می شود.

مردم به هر سو می گریزند. کوه ها مانند پشم حلاجی شده یا زده شده و متلاشی می شوند. پس باید فشاری عظیم بر جهان نازل شود تا کو ه ها متلاشی شوند.

ولی سوره به انهدام کره زمین هیچ اشاره ای ندارد بلکه گویا زمین آماده می شود تا صحرای قیامت بدون کوه و پستی بلندی بر روی آن آماده شود.

پس از این تغییرات کوبنده و درهم ریزنده که در طبیعت صورت می گیرد، میزان الهی بر پاشده و عمل و کارکرد هرکس در ترازوی خلل ناپذیر خدایی وزن می شود .

آن کس که کفه خوبی های او و نیکویهایش سنگین و قابل توجه باشد به بهشت هدایت می شود و هرکس که پرونده بی قدر و ارزشی داشته باشد به جایی در قعر جهنم بنام هاویه سقوط می کند که شدت گرما و سوزندگی زبانه می کشد.

این که چگونه کفه نیکوییها می تواند سنگین شود و در عرصات قیامت و در مقابل خداوند خوب جلوه کند در چند آیه از قرآن شرح داده شده که صورت کلی آن ایمان به خدا و دیگری کار های نیک است.

اما اگر پرسیده شود که کار های نیک چیستند خداوند پاسخ آن را در آیه زیر آورده است:

"نیکوکاری آن نیست که روی به جانب مشرق یا مغرب کنید، بلکه نیکوکاری آن است که:
کسی به خدای عالم و روز قیامت و فرشتگان و کتاب آسمانی و پیغمبران ایمان آرد
و دارایی خود را در راه دوستی خدا به خویشان و یتیمان و فقیران و در راه ماندگان و گدایان بدهد
و در آزاد کردن بندگان صرف کند،
و نماز به پا دارد
و زکات مال (به مستحق) بدهد،
و نیز نیکوکار آنانند که با هر که عهد بسته‌اند به موقع خود وفا کنند
و در حال تنگدستی و سختی و هنگام کارزار صبور و شکیبا باشند.
آنها به حقیقت راستگویان و آنها به حقیقت پرهیزکارانند. ۱۷۷ بقره"