يا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِنَّا أَرْسَلْناكَ شاهِداً وَ مُبَشِّراً وَ نَذيراً ، وَ داعِياً إِلَى اللَّهِ بِإِذْنِهِ وَ سِراجاً مُنيراً (احزاب: آیه ۴۶)»

(اى پيامبر! ما تو را در مقام شاهد ، بشارت دهنده و انذاركننده فرستادیم و تو را دعوت كننده بسوى خدا به فرمان او قرار داديم، و تو هم چون چراغى رخشان و روشنی بخش هستی )

در جلد اول کتاب المدهش نوشته ابن جوزی دانشمند اهل تسنن گزارشی در باره پیامبر اسلام و نام های متعدد او بشرح زیر وجود آمده است:

ذكر أَسْمَائِهِ( نامهای متعدد او)

هُوَ مُحَمَّد وَأحمد والماحي والحاشر وَالْعَاقِب والمقفي وَنَبِي الرَّحْمَة وَنَبِي التَّوْبَة وَنَبِي الْمَلَاحِم وَالشَّاهِد والبشير والنذير والضحوك والمتوكل والفاتح والخاتم والمصطفى وَالرَّسُول وَالنَّبِيّ والأمي والقثم فالعاقب آخر الْأَنْبِيَاء والمقفي تبع الْأَنْبِيَاء والضحوك صفته فِي التَّوْرَاة لِأَنَّهُ كَانَ طيب النَّفس فكها والقثم من القثم وَهُوَ الْإِعْطَاء...

توضیح در مورد قثم

-قثم در زبان عربی به معنی بخشنده و دارنده عطا و بخشش است.همین توضیح را ابن جوزی در همین کتاب المدهش در برابر نا م قثم آورده است.

در یکی از گزارشات مخالفان بی سواد و‌مغرض ، نام قثم را که احتمالا لقب پیامبر بوده بصورت قثم بن عبداللات آورده که در گزارش کتاب المدهش از قثم بن عبد اللات خبری نیست.در هیچ یک از تاریخ‌های مسلمانان و غیر مسلمانان هیچ گزارشی و‌جو د ندارد که پیامبر پیش از پیامبری به نام دیگری بغیر از «محمد» معروف بوده باشد.